Ustawianie procesu wtrysku, w kontekście książki Zawistowskiego, odnosi się do optymalizacji parametrów wtryskiwania tworzyw sztucznych w celu uzyskania wyrobów o pożądanych właściwościach mechanicznych, estetycznych i wymiarowych. Jest to złożony proces inżynieryjny, uwzględniający interakcję wielu zmiennych, takich jak temperatura formy, ciśnienie wtrysku, czas wtrysku, prędkość wtrysku oraz temperatura i skład tworzywa.
Początki ustawiania procesu wtrysku sięgają czasów pionierskich prób z wykorzystaniem pierwszych wtryskarek. Rozwój tej dziedziny był stopniowy, oparty na metodzie prób i błędów. Kluczowym momentem był rozwój teorii reologii polimerów, który pozwolił na lepsze zrozumienie zachowania się tworzyw w czasie wtrysku. Publikacje takie jak książki Zawistowskiego systematyzują wiedzę z zakresu ustawiania procesu wtrysku, prezentując sprawdzone metody i techniki.
Obecnie ustawianie procesu wtrysku opiera się na zaawansowanych modelach symulacyjnych (np. Moldflow), które pozwalają przewidywać zachowanie się tworzywa w formie i optymalizować parametry procesu jeszcze przed rozpoczęciem produkcji. Mimo to, wiedza praktyczna i doświadczenie operatorów wtryskarek pozostają niezastąpione, zwłaszcza w przypadku skomplikowanych detali i problemów jakościowych.
Przykładem może być badanie wpływu temperatury formy na skurcz wypraski z polipropylenu. Symulacje i eksperymenty wykazały, że optymalizacja temperatury formy, zgodnie z zaleceniami zawartymi w literaturze, w tym w publikacjach Zawistowskiego, prowadzi do minimalizacji skurczu i uzyskania wymiarów zgodnych z założeniami projektowymi. Inny przykład to optymalizacja ciśnienia wtrysku w celu eliminacji wad powierzchniowych, takich jak smugi i przypalenia. Ustawianie procesu wtrysku jest zatem ciągłym procesem optymalizacji, mającym na celu uzyskanie wyrobów o najwyższej jakości.