Ustawa o broni i amunicji, potocznie nazywana ustawą o broni palnej, to fundamentalny akt prawny w polskim systemie prawa, regulujący zasady posiadania, nabywania, przechowywania, noszenia oraz obrotu bronią i amunicją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jej kompleksowy charakter ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa publicznego poprzez kontrolę dostępu do broni, przy jednoczesnym poszanowaniu praw obywateli do posiadania broni w uzasadnionych przypadkach.
Kluczowe koncepcje zawarte w ustawie obejmują definicje broni palnej, amunicji, istotnych części broni oraz klasyfikacje broni. Ustawa precyzyjnie rozróżnia rodzaje broni, wpływając na procedury związane z uzyskaniem pozwolenia. Podstawowym instrumentem kontroli jest system pozwoleń na broń, wydawanych przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Pozwolenia dzielą się na różne kategorie, m.in. pozwolenie na broń do celów łowieckich, sportowych, kolekcjonerskich, ochrony osobistej czy ochrony osób i mienia. Uzyskanie pozwolenia jest uzależnione od spełnienia szeregu wymagań, w tym wykazania istotnej przyczyny posiadania broni, braku przeciwwskazań psychologicznych i lekarskich, oraz zdania egzaminu.
Ustawa o broni i amunicji reguluje również zasady przechowywania broni, nakładając na posiadaczy broni obowiązek przechowywania jej w sposób uniemożliwiający dostęp osobom nieuprawnionym. Ponadto, określa zasady noszenia broni, wskazując sytuacje, w których noszenie broni jest dopuszczalne oraz zabronione. Wreszcie, ustawa precyzuje zasady obrotu bronią i amunicją, w tym zasady prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, jak również zasady transgranicznego przemieszczania broni. Przepisy karne zawarte w ustawie przewidują sankcje za naruszenie jej postanowień, w tym za nielegalne posiadanie broni, nielegalny obrót bronią i amunicją, oraz za posługiwanie się bronią w sposób zagrażający bezpieczeństwu publicznemu. Znajomość Ustawy o Broni i Amunicji jest kluczowa dla wszystkich osób posiadających broń lub planujących ją nabyć.