Masoneria, czyli wolnomularstwo, jest definiowana jako globalny ruch braterski o charakterze inicjacyjnym, etycznym i filantropijnym. Jej celem deklarowanym jest doskonalenie moralne jednostki i społeczeństwa. Stanisław Krajski w swojej książce "Masoneria Polska 2012" podejmuje próbę demaskacji i krytycznej analizy działalności lóż masońskich w Polsce.
Początki masonerii sięgają średniowiecznych cechów budowniczych katedr, jednak jej współczesna forma wykrystalizowała się w Anglii w XVIII wieku. Następnie ruch rozprzestrzenił się na cały świat, a na ziemiach polskich pierwsze loże powstały w drugiej połowie XVIII wieku, za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Krajski koncentruje się na historii masonerii w Polsce, analizując jej wpływ na wydarzenia polityczne i społeczne, szczególnie po 1989 roku.
Współczesne rozumienie masonerii jest zróżnicowane. Z jednej strony przedstawiana jest jako organizacja promująca wartości humanistyczne i tolerancję. Z drugiej, jak twierdzi Krajski, krytycy zarzucają jej tajność, elitarność i dążenie do wpływania na władzę. Książka Krajskiego wpisuje się w nurt literatury konspiracyjnej, prezentując masonerię jako tajną siłę dążącą do globalnej dominacji. Należy jednak zaznaczyć, że tezy stawiane przez autora często spotykają się z krytyką środowisk akademickich ze względu na brak solidnych dowodów i oparcie się na spekulacjach.
Krajski w "Masoneria Polska 2012" przytacza przykłady działalności osób publicznych, które miały być powiązane z lożami masońskimi, sugerując, że ich działania podyktowane były przynależnością do masonerii. Jednak interpretacja tych powiązań pozostaje kontrowersyjna i wymaga ostrożności. Badania historyczne nad masonerią w Polsce prowadzone są przez różnych historyków, m.in. Tadeusza Cegielskiego, który podchodzi do tematu w sposób bardziej obiektywny i udokumentowany, w przeciwieństwie do publikacji takich jak ta Krajskiego, które są bardziej polemiczne i ideologiczne.