Opowieści z Narnii: Lew, Czarownica i Stara Szafa, w oryginale The Lion, the Witch, and the Wardrobe, to pierwszy (choć nie chronologicznie) tom cyklu powieści fantasy dla dzieci autorstwa C.S. Lewisa. Definiuje się go jako alegorię chrześcijańską, ukrytą w konwencji klasycznej baśni, gdzie dobro (Aslan) walczy ze złem (Biała Czarownica). Utwór charakteryzuje się prostym językiem, żywą akcją i bogatą symboliką.
Geneza Lwa, Czarownicy i Starej Szafy sięga dzieciństwa Lewisa, spędzonego w Irlandii Północnej, gdzie fascynował się mitologią nordycką i celtycką. Inspiracją były również bajki Beatrix Potter oraz chrześcijańskie dogmaty, w szczególności historia ofiary i zmartwychwstania. Rozwój koncepcji następował stopniowo, poprzez liczne szkice i notatki, aż do ostatecznego ukończenia powieści w 1950 roku. Wydanie książki zapoczątkowało serię Narnijskich opowieści, które zyskały ogromną popularność na całym świecie.
Obecne rozumienie utworu ewoluowało wraz z pojawianiem się nowych interpretacji i badań literackich. Analizy skupiają się na wielowarstwowej symbolice, badając powiązania z Biblią, mitologią oraz filozofią. Przykładowo, Aslan jest powszechnie interpretowany jako alegoria Chrystusa, Biała Czarownica jako personifikacja zła, a ofiara Edmunda jako symbol grzechu i odkupienia. Badania nad kontekstem kulturowym wskazują na wpływ II wojny światowej na treść powieści, w szczególności na motyw ewakuacji dzieci.
Studium przypadku analizy dydaktycznej Lwa, Czarownicy i Starej Szafy pokazuje, że książka może być skutecznym narzędziem do nauczania wartości moralnych, takich jak lojalność, odwaga i poświęcenie. Ponadto, pobudza wyobraźnię i rozwija umiejętność krytycznego myślenia, zachęcając do poszukiwania ukrytych znaczeń i interpretacji.