Niniejszy artykuł stanowi przegląd tematyczny poświęcony zagadnieniu masażu w jednostkach chorobowych, bazując na dostępnej literaturze, w tym dokumentach w formacie PDF. Definiujemy masaż w kontekście terapeutycznym jako zbiór manualnych technik, aplikowanych systematycznie na tkanki miękkie ciała w celu wywołania określonych efektów fizjologicznych, psychologicznych i biomechanicznych. Jego zastosowanie w jednostkach chorobowych wymaga szczegółowej wiedzy anatomicznej, fizjologicznej oraz patofizjologicznej specyficznej dla danej choroby.
Główne koncepcje związane z wykorzystaniem masażu w leczeniu wspomagającym obejmują modulację układu nerwowego, poprawę krążenia obwodowego, redukcję napięcia mięśniowego oraz stymulację procesów regeneracyjnych. Przykładowo, w przypadku chorób reumatycznych, masaż może przyczynić się do zmniejszenia bólu i sztywności stawów poprzez poprawę ukrwienia tkanek okołostawowych i redukcję stanu zapalnego. Z kolei, w neurologii, techniki masażu są wykorzystywane w celu normalizacji napięcia mięśniowego u pacjentów z niedowładami spastycznymi.
Wybór odpowiednich technik masażu oraz intensywności ich aplikacji powinien być zawsze indywidualnie dostosowany do stanu klinicznego pacjenta, charakteru jednostki chorobowej oraz ewentualnych przeciwwskazań. Istotne jest uwzględnienie takich czynników jak stadium choroby, obecność bólu, obrzęków, zaburzeń czucia czy współistniejących schorzeń. Niewłaściwie zastosowany masaż może prowadzić do pogorszenia stanu pacjenta, dlatego kluczową rolę odgrywa dokładna diagnostyka i odpowiednia kwalifikacja do terapii. Dostępne materiały PDF często zawierają szczegółowe protokoły terapeutyczne, jednak ich implementacja wymaga profesjonalnej wiedzy i doświadczenia klinicznego.