Problem wewnętrznego dziecka i uzdrawiania ran z dzieciństwa stał się popularny dzięki pracy Johna Bradshawa, a szczególnie jego książce "Powrót do swego wewnętrznego domu". Niniejsza recenzja analizuje główne założenia tego podejścia, debaty, które wywołało, oraz wpływ, jaki wywarło na psychologię popularną i praktykę terapeutyczną.
Centralnym pojęciem jest wewnętrzne dziecko, reprezentujące emocjonalne i doświadczalne aspekty nas samych z okresu dzieciństwa. Bradshaw argumentował, że wiele dorosłych trudności, takich jak problemy w relacjach, uzależnienia i niska samoocena, wynikają z nierozwiązanych konfliktów i traum z dzieciństwa. Uzdrawianie wewnętrznego dziecka polega na nawiązaniu kontaktu z tymi ranami, wyrażeniu stłumionych emocji i zaspokojeniu niezaspokojonych potrzeb.
Książka Bradshawa łączy psychologię humanistyczną z koncepcjami współuzależnienia i dysfunkcyjnych rodzin. Krytycy zarzucają mu uproszczenie złożonych problemów psychologicznych i brak empirycznych dowodów na skuteczność jego metod. Podkreślają również ryzyko retraumatizacji poprzez odtwarzanie bolesnych wspomnień bez odpowiedniego wsparcia terapeutycznego. Z drugiej strony, zwolennicy chwalą Bradshawa za jego przystępny język i zdolność do docierania do osób, które w innym przypadku nie skorzystałyby z terapii. Uważają, że jego prace zdemokratyzowały wiedzę psychologiczną i dały ludziom narzędzia do samopomocy.
Pomimo kontrowersji, wpływ Bradshawa na psychologię popularną jest niezaprzeczalny. Jego książka spopularyzowała koncepcję wewnętrznego dziecka i wpłynęła na wiele programów terapeutycznych i samopomocowych. Przyszłe badania powinny skupić się na empirycznej ocenie skuteczności różnych technik uzdrawiania wewnętrznego dziecka oraz na identyfikacji czynników, które mogą przyczyniać się do lepszych wyników terapeutycznych. Należy również zbadać wpływ kontekstu kulturowego na postrzeganie i uzdrawianie ran z dzieciństwa.