Homeopatia, od greckiego homoios (podobny) i pathos (cierpienie), jest systemem medycyny alternatywnej opartym na zasadzie "podobne leczy podobne" (similia similibus curentur). Oznacza to, że substancja, która powoduje objawy u zdrowej osoby, może w rozcieńczonej formie leczyć podobne objawy u chorego.
Za twórcę homeopatii uważa się Samuela Hahnemanna, niemieckiego lekarza żyjącego na przełomie XVIII i XIX wieku. Hahnemann, niezadowolony z ówczesnych metod leczenia, przeprowadzał eksperymenty na sobie i innych, obserwując efekty działania różnych substancji. Na podstawie tych obserwacji sformułował zasadę podobieństwa i technikę rozcieńczania substancji, nazywaną potencjonowaniem, która ma na celu zmniejszenie toksyczności i zwiększenie skuteczności leku.
Homeopatia w leczeniu zwierząt, w tym psów i kotów, zyskała popularność wśród właścicieli poszukujących alternatywnych metod leczenia. Zwolennicy twierdzą, że homeopatia może być skuteczna w leczeniu różnych schorzeń, od alergii i problemów skórnych po problemy behawioralne. Przeciwnicy podkreślają brak silnych dowodów naukowych potwierdzających jej skuteczność wykraczającą poza efekt placebo.
Aktualne badania nad skutecznością homeopatii w leczeniu zwierząt są ograniczone i często niskiej jakości metodologicznej. Wiele z nich to studia przypadków lub seria przypadków, które, choć mogą sugerować potencjalne korzyści, nie dostarczają dowodów wystarczających do wyciągnięcia jednoznacznych wniosków. Na przykład, niektóre studia przypadków opisują poprawę stanu zdrowia psów z zapaleniem stawów po leczeniu homeopatycznym, ale brakuje grup kontrolnych i randomizacji, co utrudnia ocenę skuteczności. Istnieją również badania, które nie wykazały żadnej różnicy między leczeniem homeopatycznym a placebo u kotów z przewlekłą chorobą nerek. Niezależnie od subiektywnych relacji właścicieli, obiektywne dowody naukowe potwierdzające skuteczność homeopatii w leczeniu psów i kotów pozostają niewystarczające.