Etyka Służby Publicznej, w kontekście polskim, to zbiór norm moralnych, zasad postępowania oraz wartości, które powinny kierować działaniami osób zatrudnionych w sektorze publicznym. Jest to dziedzina interdyscyplinarna, czerpiąca z etyki ogólnej, filozofii prawa, socjologii i nauk o zarządzaniu. Ma na celu zapewnienie, by władza publiczna była sprawowana w sposób odpowiedzialny, transparentny i z poszanowaniem dobra wspólnego.
Kluczowe cechy Etyki Służby Publicznej obejmują: bezstronność (unikanie konfliktu interesów i faworyzowania), uczciwość (działanie zgodnie z prawem i dobrymi obyczajami), odpowiedzialność (ponoszenie konsekwencji za swoje czyny), transparentność (jawność działań i dostęp do informacji), profesjonalizm (wysokie kompetencje i dbałość o jakość świadczonych usług) oraz szacunek dla obywateli.
Przykłady naruszeń Etyki Służby Publicznej mogą obejmować: korupcję (przyjmowanie łapówek), nepotyzm (faworyzowanie rodziny i znajomych), nadużywanie władzy (wykorzystywanie stanowiska dla prywatnych korzyści), dyskryminację (nierówne traktowanie ze względu na płeć, rasę, religię itp.) oraz ujawnianie tajemnic służbowych. Z kolei, przykłady postępowania zgodnego z Etyką Służby Publicznej to: rzetelne i terminowe wykonywanie obowiązków, dbałość o interes publiczny, informowanie o nieprawidłowościach, unikanie konfliktów interesów oraz doskonalenie zawodowe.
Aplikacje Etyki Służby Publicznej są szerokie i obejmują: tworzenie kodeksów etycznych dla poszczególnych urzędów i instytucji, szkolenia z zakresu etyki dla pracowników sektora publicznego, procedury zapobiegania korupcji, systemy kontroli i nadzoru, a także promowanie kultury organizacyjnej opartej na wartościach etycznych. Etyka Służby Publicznej ma fundamentalne znaczenie dla budowania zaufania obywateli do państwa i sprawnego funkcjonowania administracji publicznej.