Autyzm to neurorozwojowe zaburzenie, charakteryzujące się deficytami w obszarze interakcji społecznych, komunikacji oraz występowaniem ograniczonych i powtarzalnych wzorców zachowań, zainteresowań lub aktywności. Niniejszy artykuł stanowi przegląd epidemiologii, diagnozy i metod terapeutycznych związanych z autyzmem, bazując na dostępnych źródłach naukowych.
Epidemiologia autyzmu: Szacunki rozpowszechnienia autyzmu znacznie wzrosły w ostatnich dekadach. Obecne dane wskazują na występowanie autyzmu u około 1 na 54 dzieci w Stanach Zjednoczonych, przy czym różnice regionalne i metodologiczne wpływają na dokładne wskaźniki. Czynniki etiologiczne są złożone i obejmują interakcje genetyczne oraz środowiskowe. Badania wskazują na silny komponent genetyczny, jednak identyfikacja konkretnych genów odpowiedzialnych za to zaburzenie jest nadal przedmiotem intensywnych badań.
Diagnoza autyzmu: Diagnoza autyzmu opiera się na obserwacji zachowań oraz ocenach klinicznych, przeprowadzanych przez multidyscyplinarny zespół specjalistów. Kryteria diagnostyczne określone są w Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5). Ważne jest wczesne rozpoznanie, umożliwiające interwencję i poprawę funkcjonowania dziecka. Standardowe narzędzia diagnostyczne obejmują Autism Diagnostic Observation Schedule (ADOS) oraz Autism Diagnostic Interview-Revised (ADI-R).
Terapia autyzmu: Interwencje terapeutyczne w autyzmie są zindywidualizowane i ukierunkowane na poprawę umiejętności społecznych, komunikacyjnych oraz redukcję zachowań problemowych. Applied Behavior Analysis (ABA) jest jedną z najczęściej stosowanych i dobrze udokumentowanych metod terapeutycznych. Inne podejścia obejmują terapię mowy i języka, terapię zajęciową oraz interwencje oparte na relacjach, takie jak Floortime. Farmakoterapia może być stosowana w celu leczenia współwystępujących zaburzeń, takich jak ADHD, lęki lub depresja.