Technologia Ogólna, a koncept opracowany i rozpropagowany w Polsce, zwłaszcza za sprawą publikacji Aleksandra Góreckiego "Technologia Ogólna" (w formie PDF, o której mowa), stanowi fundament teoretyczny dla analizy procesów produkcyjnych i technologicznych. Definiuje się ją jako zbiór zasad, metod i procedur, mających na celu optymalizację i standaryzację działań związanych z wytwarzaniem dóbr i usług, niezależnie od konkretnej branży.
Geneza Technologii Ogólnej wiąże się z poszukiwaniami uniwersalnych modeli i narzędzi, które mogłyby być zastosowane do analizy i doskonalenia różnorodnych procesów produkcyjnych. Górecki, bazując na dorobku inżynierii produkcji i teorii organizacji, zaproponował holistyczne podejście, uwzględniające zarówno aspekty techniczne, jak i ekonomiczne oraz społeczne. Jego praca miała na celu stworzenie platformy dla komunikacji i współpracy pomiędzy specjalistami z różnych dziedzin.
Rozwój Technologii Ogólnej był ściśle związany z ewolucją systemów zarządzania jakością (np. ISO 9000) i metod doskonalenia procesów (np. Lean Manufacturing, Six Sigma). Współczesne rozumienie koncepcji uwzględnia także aspekty związane z cyfryzacją i automatyzacją produkcji (przemysł 4.0). Badania pokazują, że przedsiębiorstwa stosujące zasady Technologii Ogólnej osiągają lepsze wyniki w zakresie efektywności, jakości i innowacyjności.
Na przykład, analiza wdrożenia systemu zarządzania jakością w firmie produkującej meble (studium przypadku) wykazała, że zastosowanie zasad Technologii Ogólnej, takich jak standaryzacja procesów i ciągłe doskonalenie, przyczyniło się do zmniejszenia liczby reklamacji o 30% oraz skrócenia czasu realizacji zamówień o 20%. Innym przykładem może być optymalizacja procesu logistycznego w firmie dystrybucyjnej, gdzie wykorzystanie modeli Technologii Ogólnej pozwoliło na redukcję kosztów transportu o 15% poprzez lepsze planowanie tras i wykorzystanie zasobów.