Czy po Wieży Babel tłumaczenie jest w ogóle możliwe? To pytanie, leżące u podstaw refleksji George'a Steinera w jego fundamentalnym dziele "After Babel: Aspects of Language and Translation," wciąż rezonuje w dyskusjach na temat języka, komunikacji i przekładu. Steiner, w swojej erudycji, analizuje tłumaczenie nie tylko jako akt lingwistyczny, ale przede wszystkim jako hermeneutyczny proces wniknięcia w obcą myśl i kulturę.
Kluczowym elementem jego argumentacji jest koncepcja "hermeneutycznego ruchu," składającego się z czterech etapów: inwazji, przywłaszczenia, wcielenia i kompensacji. Inwazja to akt zrozumienia tekstu źródłowego, przywłaszczenie to przyswojenie go i interpretacja w kontekście języka docelowego. Wcielenie następuje, gdy tłumacz odtwarza tekst w nowym języku, a kompensacja to próba zrekompensowania strat i zniekształceń nieuniknionych w procesie przekładu. Debata wokół Steinera skupia się często na jego pesymistycznym spojrzeniu na pełną przekładalność i podkreśleniu nieuchronnych "strat" i "zdrad" w tłumaczeniu. Krytycy zarzucają mu idealizowanie oryginalnego tekstu i niedocenianie twórczej roli tłumacza.
Mimo krytyki, "After Babel" pozostaje inspiracją dla badań nad tłumaczeniem w różnych dyscyplinach, od lingwistyki po filozofię i studia kulturowe. Podkreśla konieczność traktowania przekładu jako procesu interpretacyjnego, a nie tylko mechanicznego przekładania słów. Przyszłe badania mogą skupić się na wpływie nowych technologii na proces tłumaczenia w kontekście rozważań Steinera, a także na poszukiwaniu strategii minimalizowania strat i maksymalizowania zrozumienia międzykulturowego.