Masaż klasyczny, znany również jako masaż szwedzki, stanowi jedną z podstawowych form terapii manualnej, szeroko stosowaną zarówno w celach leczniczych, jak i relaksacyjnych. Definiowany jest jako zespół technik manualnych, mających na celu oddziaływanie na tkanki miękkie organizmu (skórę, tkankę podskórną, mięśnie, więzadła, ścięgna) w celu poprawy ich funkcji, redukcji bólu oraz ogólnej poprawy samopoczucia pacjenta. Techniki te obejmują głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, oklepywanie oraz wibracje.
Początki masażu klasycznego sięgają XIX wieku, kiedy to szwedzki lekarz Per Henrik Ling opracował system gimnastyki leczniczej, który z czasem ewoluował w formę masażu zbliżoną do tej, którą znamy współcześnie. Choć Lingowi przypisuje się często autorstwo masażu klasycznego, jego system był mieszanką różnych wpływów, w tym technik z chińskiego masażu Tui Na i elementów gimnastyki.
Rozwój masażu klasycznego postępował wraz z postępem wiedzy z zakresu anatomii i fizjologii. Wpływ na jego popularyzację miały również publikacje i nauczanie różnych terapeutów. W Polsce, jednym z popularnych podręczników jest "Masaż klasyczny" autorstwa Adama Zborowskiego. Publikacja ta, dostępna często w formacie PDF, stanowi kompendium wiedzy z zakresu technik masażu klasycznego, wskazań i przeciwwskazań oraz zasad przeprowadzania zabiegów. Jest ona powszechnie wykorzystywana przez studentów fizjoterapii oraz masażystów.
Obecnie, masaż klasyczny jest szeroko stosowany w rehabilitacji, medycynie sportowej, odnowie biologicznej oraz jako forma terapii relaksacyjnej. Badania naukowe potwierdzają jego skuteczność w redukcji bólu mięśniowego, poprawie zakresu ruchu, redukcji stresu oraz poprawie jakości snu. Przykładowo, metaanaliza badań dotyczących wpływu masażu klasycznego na ból pleców wykazała jego skuteczność w krótkotrwałym łagodzeniu dolegliwości bólowych. Studia przypadków dokumentują również korzystny wpływ masażu na pacjentów z napięciowymi bólami głowy.